Een paar weken geleden had ik een gesprek met een potentiële klant voor een re-branding project en na afloop hield ik er geen fijn gevoel aan over. Het gesprek verliep stroperig en voelde aan als een kruisverhoor. Enthousiasme was ver te zoeken, terwijl zij aan het begin staan van een tof proces en mij hadden benaderd vanwege een aanbeveling.

Op zo’n moment krijgt mijn hoofd de overhand en begint het relativeren:

  • “Wellicht hadden zij een slechte dag …”
  • “Misschien zat ik er zelf niet lekker in, het was tenslotte de 5e lange call van de dag …”
  • “Niet iedereen voelt zich comfortabel voor een camera …”
  • “Soms is er gewoon geen klik, dat mag …”

Dit is een gezond proces. Het betekent dat je bepaalde gevoelens of gebeurtenissen wilt begrijpen. Vooral bij de start van een nieuwe samenwerking is het belangrijk dat het goed voelt. Je onderbuikgevoel is in die situaties dan een krachtig wapen.

Anyway, na het sturen van een voorstel volgde het tweede gesprek. Wéér was er sprake van een verkeerde vibe en gebrek aan enthousiasme. En dit keer was ik fris en fruitig, zat ik er goed in en was ik helemaal mezelf (vaak wordt dat als positief ervaren).

Na een nachtje slapen heb ik besloten naar mijn gevoel te luisteren. Ik stuurde een uitgebreide mail waarin mijn keuze netjes werd toegelicht en wenste hen veel succes. Hun reply bevatte 1 zin met een laconieke ondertoon, dat was voor mij een bevestiging dat de klik er gewoon niet was. En weet je, dat mag en is oké. Niet iedereen is mijn klant, en ik ben niet voor iedereen de geschikte persoon.

Mogelijk verlies ik een tof project, geld en de potentie tot meerdere projecten via deze klant. Maar ik win rust, focus, ruimte en het vertrouwen in mijn onderbuikgevoel.