“Would you prefer shared dining”? Dat werd ons op dag twee gevraagd van onze cruise naar de Noorsje fjorden. Nu is mijn Engels dikke prima, maar ik had hier nog niet eerder van gehoord. Maar blijkbaar word je aan tafel geplaatst bij mensen die daar ook open voor staan. Ik geef toe, mijn eerste gedachte was ‘liever niet’. Maar we stonden al een tijdje in de rij en ik begon toch écht trek te krijgen. Dus besloten we op dat aanbod in te gaan.

Binnen 5 minuten zaten we aan tafel bij een vriendelijk Amerikaans ouder echtpaar en ging er een wereld voor mij open. Shared dining, onthoud ‘m goed. We hebben het meerdere keren tijdens onze vakantie gedaan. De voordelen?

  • Je leert snel nieuwe mensen kennen.
  • Je hoort fantastische levensverhalen.
  • Het geeft een speciale dynamiek waarin je openhartig bent, terwijl je elkaar eigenlijk niet eens kent.
  • Ben je communicatief niet zo sterk? Dan is dit meer dan een goede training. Zwijgen is namelijk ongemakkelijker dan niet uit je woorden komen maar het wel proberen.

Het zorgde daarnaast voor waardevolle lessen, met name door de gesprekken met de wat oudere passagiers. Wat hebben zij allemaal meegemaakt? Hoe staan zij in het leven? Hoe komt het dat ze er op hun 88e nog zo vitaal uitzien en vol levenslust zitten? Hun advies: ondanks elke tegenslag moet je doorgaan en er zelf wat van maken. Niet bij de pakken neer zitten, maar met je blik vooruit er alles uithalen wat erin zit. Niet te lang nadenken over dingen, maar gewoon doen als het goed voelt.

En wat als we dit concept in ons eigen privé- en werkleven wat vaker inzetten? Tijdens de lunch bij onbekenden aanschuiven op werk of school. Ervoor kiezen om met nieuwe mensen te werken tijdens een project. In het ov het gesprek aangaan met de onbekende persoon voor je. Dat je dus het bekende en vertrouwde soms inwisselt voor het onbekende en spannende? Wat zou dat je opleveren?

Food for thought.